Que’vs calerà un vintenat de minutas de preparacion e 10 minutas de còser.

400g de filets de platuisha, 6 huelhs de bric, 1 culherada a sopa de granhas de sesame, 2 carròtas, òli d’oliva, sau, péber.

Botatz lo horn a precauhar a 200°. Haciatz daurar las granhas de sesame a la padena. Lavatz, pelatz e arraspatz las carròtas.

Pausatz quate huelhas de bric sus la setina. Ahortitz lo centre de cada huelha en hornint ua mieja-huelha mei, puish despartir-i los filets de platuisha e las carròtas.

Salatz, peberatz e saupicatz de granhas de sesame. Trossatz los filets de peish dens las huelhas de bric en arreplegant-las.

Padenatz delicatament dab òli d’oliva. Acabatz lavetz lo còser deus crostejants au horn, 5 minutas.

Bastella a la carnsalada.

Còcas au grulh.

Sabors de Corsega entà desobligar lo maishant temps sus l’isla !

Lo temps d’ua randolejada dens lo maquís en vistas de la mar.

Monde minerau. Penacles chisclant de l’èrm. Lo vent que hissa mes pòc au pè de las penas. Aquiu qu’i son quauques cabanars. En un arreplan ua cabana qu’i naveja, qu’i calerà tornar tà dromir.

A la tessèira, los testòts de cosquilhas qui’s plantan devath deus pès que hissan tau la pensada de la represa deu tribalh en un esperit de saunejaire.

Que seguim la mosca blua.

Aterrissatge en pòc de pòsa. Qu’auram hèit un plen de gòis.

Talents de patz e de serenitat. Visions de horrèra e horratèra. Esgòrras ligadas aus tèrratrems e au perilh nucleari. Gost a tè verd, sabor d’arròsa deu saqué.  Un teishut d’impressions, mentidor pr’amor d’ua distància de mau avalir.

Que saunejam, un gradalòt de tè japonés a la man, saborejant un d’aqueths coquets de Tokyo. Davant casa, d’ua area de l’arriu, que’s lhèvan dus bernat-pescaires. Gris e blanc, puretat de las linhas en cèu deu maitiau. Estampa lavedanesa. Que varan en-dessus de nosautis, puish, en un crit, que dispareishen peus delàs. Que’m bremba d’un encontre, setmanas a, a Tolosa, au long de l’agau deu Mieidia, un dia de periglada. Que n’aví sauvadas quauquas linhas…

Bernat Pescaire a l’agau

Au borromblejar que s’ei calhat

pata parada

deishant passar l’òmi pressat

per la ploja

qui dessenha plècs sus l’aiga

trebosa

l’oratge

rona

Qu’èi dalhat l’arriba de davant la bòrda de Luncet. Papà que s’ac dalhava tostemps, totun qu’ei arraba e lo pair que hè ueitanta ans uei… Que comença d’estar dangerós tà eth d’anar-se pitar aquiu dab la dalha : ena Lajoa, qui tribalhavan eths de Sibiran, qu’i mentavèn “eth turon de talhacuu”.

Que m’agrada lo balanç qui da lo dalhaire, que m’agrada de pentiar la prada, de bailinar la tèrra. Vertat qu’ei, non m’ac èi hèit a la dalha mia, dab l’asta nava sus laquau Yvon, lo men amic hustèr, e’m tornè botar la maguilha e lo malhet de boish d’ua vielha dalha. Qu’ac ei hèit dab l’eishartigadera, para-aurelhas suu cap. Dens la setmana, que tornarèi pujar dab la dalha. Que haram los curaders e las hauguèras de contra lo haurer. Autanplan qu’i trobaram bèth cep, lo temps que torna au bèth.

Pelar la poma, tirà’u lo troish. Pelar e espepidar lo cogom. Pelar e tirar l’òs a l’avocat. Har tot a trocets. Arrosar de shuc de citron. Hornir las saburas (lo peirassilh e la menta), l’alh pelat e esgaroat. Botar en un bòlo tà mixar, crobir tot juste d’aiga. Mixar au mei fin. Apuntar dab péber e sau.

Botar au fresc abans de saborejar-s’ac.

Que cossiram a l’aulhèr emparat suu son caiat. Qu’ei a l’argüeit, uelhs taus londanhs e aurelha parada : que’u mancan duas òlhas.

Oriats,

los simbèus vielhs

de las opressions passadas

que ns’amagan las cadeas de uei